Pad naar deze pagina: van Artikelen naar:

Een ode aan onze dochter.

Door Judith van den Berge, geschreven op 2 juli 2014

Persoonlijk hecht ik waarde aan het aanwezig zijn op ’t moment dat onze kinderen uit school komen. Het is vaak maar één blik. In een fractie van een seconde laten ze dan zien hoe hun petje staat, hoe hun dag is geweest, wat ze meenemen naar huis. Maar ook welke emotie ze bij zich dragen en hoe ze in hun vel zitten na een schooldag. Aan mij om te bepalen hoe ik daar als ouder op reageer.

Vandaag haal ik onze jongste dochter op uit school. Met een bleek gezichtje, hoofdpijn en een dikke frons tussen haar wenkbrauwen komt ze naar buiten. Haar grote blauwe ogen tranen, niet van verdriet, maar omdat ze overprikkeld zijn. Ik neem het beeld in mij op. Nu is het schakelen. Welke houding vraagt dit van mij als moeder? Ik kies voor niet te veel woorden, niet te veel doen, haar situatie slechts in lichtheid benoemen. Dat hét er even mag zijn en dat het niet te zwaar wordt.

Steuntje

Voor deze dochter is dit sinds de eerste klas van de vrije school een herkenbaar beeld. Een deel van de weg naar huis duw ik haar geregeld eventjes vooruit op de fiets. Dat vindt ze fijn. Mijn hand ligt op haar onderrug. Soms is een steuntje in de rug nodig.
De liefde voor haar stroomt uit mijn hart. Ik zeg tegen haar dat ik haar lief vind. Ze weet het. Ze knikt en glimlacht voorzichtig, er zijn geen woorden. Wel een onzichtbare liefdesstroom tussen ons beiden. Ze doet zo goed haar best bij alles wat van haar gevraagd wordt. Het is drie weken voor de zomervakantie en ze zit tegen haar grens aan. Of als ik echt eerlijk ben, zit ze er eigenlijk al een lange tijd overheen.

Eigen ritme

Haar natuurlijke grens ligt op een andere lijn, veel minder strak gespannen. Ze houdt van spelen en plezier maken. Gewoon genieten van buiten zijn. Allerlei dingen kunnen verzinnen die in het moment ontstaan. Ze houdt van haar eigen ritme en van vrijheid. Op school rekt ze haar grens enorm op omdat het systeem het van haar vraagt.

Het systeem waarin zij, net zo als zo vele andere kinderen, behoort te passen. Toetsen, metingen en resultaten zijn ook op de vrije school een normale zaak geworden.

Glasheldere spiegel

Onze dochter is een beelddenker en erg sensitief. Ze gaat voor alles wat klopt en blokkeert wanneer een situatie onzuiver is of vanuit autoriteit bepaald wordt. Ze is zeker geen heilig boontje en ze zit vol streken. Maar in haar herken ik echt een kind van Nu. Voor mij is ze een glasheldere spiegel die mij al veel duidelijk heeft gemaakt en door wie ik al veel over mijzelf mocht leren.

Positiever zelfbeeld

Na de kleuterklas had ze veel zin om te gaan leren lezen en schrijven. Ze was enthousiast en er helemaal aan toe. Totdat in de eerste klas haar verwachtingen nogal bleken tegen te vallen. Op deze manier kenden we haar nog niet, ze liet zich soms zo boos en gefrustreerd zien dat ze soms weigerde naar school te gaan. Ze had geen lol meer in het leren terwijl ze een fijne leerkracht en leuke vriendinnetjes had en er een goede sfeer was op haar school. Voor ons een duidelijke reden haar gedrag serieus te nemen.

Gelukkig hebben we stappen ondernomen en werd het ‘beelddenken’ herkend. Dit was een keerpunt op vele vlakken, het gaf in ieder geval rust en wat niet onbelangrijk was: het gaf onze dochter een positiever zelfbeeld.

Lunchbordje

Van school thuis aangekomen legt ze haar hoofd te rusten op de keukentafel. Op haar lunchbordje nota bene. Een duidelijk beeld.
Ze heeft heel wat op haar bordje gekregen. De taken waarmee ze wordt belast zijn haar te zwaar. De hoofdzaken worden haar te veel. Ze heeft er een zwaar hoofd in. Ze ziet het niet meer helder. Haar ogen irriteren. Wat haar nu rust brengt is even haar ogen sluiten en dat doet ze dus ook. Haar neus druipt. Dat is voor mij nu een signaal van overprikkeling en misschien van niet gehuilde tranen.

Bedding

Ik pak mijn taak als moeder op. Wat ik voel dat ik te doen heb, is haar liefde geven. Haar in mijn bedding ontvangen met alles wat er is. Haar figuurlijk in mijn energie omarmen en haar rust gunnen, zodat ze zelf weer kan herstellen, op zoek naar haar nieuwe evenwicht. Verder heeft ze nu ook gewoon letterlijk voeding nodig. Een warm prakje van gisteren doet haar goed. Daarna gaat ze languit op de bank. Lekker uitrusten. Ze vertelt me dat ze op het laatst nog hadden gezongen met de klas. “Mam er was zoveel lawaai, mijn oren toeterden ervan!” Na een tijdje duikt ze op eigen initiatief in een leesboek. Bijzonder, want vóórdat we hulp voor haar hadden gevonden ter ondersteuning van lezen en spelling raakte ze geen boek aan. Inmiddels vindt ze lezen echt leuk en gaat ze op in de verhalen die ze zich beeldend kan voorstellen.

’ s Middags mag ze naar paardrijles. Hiervoor is ze erg gemotiveerd het zal mij benieuwen hoe ze er aan toe is als ze terug komt.
Voor paardrijden heeft ze zelf gekozen. Niemand in ons gezin was met paarden bezig. Maar zij wist het zeker: Ik wil paardrijden.

Metamorfose

Na de paardrijles is het alsof ze door een tijdmachine is gegaan en een complete metamorfose heeft doorgemaakt. Met heldere stralende ogen en met roze wangetjes vertelt ze mij hoe leuk het vandaag weer was bij juffie Joke. Ze is vandaag op het dravende paard gesprongen. Het lukte haar in één keer. “Deze keer waren we maar met drie kindjes en we mochten dit en we mochten dat”..... Ze struikelt bijna van enthousiasme over haar woorden.

Als ik haar geheel overbodig vraag hoe het met haar hoofdpijn en traanogen gaat, maakt ze een wuivend gebaar: gewoon verdwenen, opgelost in de lucht. Ik krijg een dikke zoen en terwijl ze wegloopt roept ze mij na. “En nu ga ik lekker douchen mam!”

Terwijl ik dit schrijf voel ik mijzelf ook weer op een diepere laag ontspannen. Ook voel ik ontroering. Wat ben ik blij dat ze zelf weet wat goed voor haar is, daar naar luistert en naar handelt. Dat ze zich over kan geven aan de paarden en het teveel aan spanning los kan laten zodat haar energie weer lekker vrij kan stromen. Het herinnert mij eraan dat genieten, het volgen van je hart en het doen van leuke dingen een wezenlijke beweging is, naast het jezelf wringen in welk systeem dan ook.

Wat ben ik haar dankbaar dat ze een van onze kinderen is. Meisje dit is een ode aan jou, je doet het geweldig! 


Dit was een tekst over Spiegelkinderen
Ontwerp: Ineke Keesom • Realisatie: Numaga-Design, Nijmegen.