Pad naar deze pagina: van Artikelen naar:

Logeren als je Hoog-gevoelig bent.

 

Geschreven door Judith van den Berge

Vakantie gevoel
Het is begin zomervakantie. Na een schooljaar hard werken, geniet onze hooggevoelige dochter van het ultieme vakantiegevoel. Niets moeten, lekker luieren, het gevoel dat alles kan en het hebben van oneindig veel tijd. Vakantie is voor haar ook dé gelegenheidvoor uitgestelde logeerpartijen. Eindelijk kan ze gaan logeren bij een bevriend gezin in een andere provincie. Maar hoe gaat dat, logeren als je hooggevoelig bent?

Een dubbel gevoel
Ze vertrekt op zondag en blijft tot woensdag. We zitten samen in de auto op weg naar haar logeeradres. Het is een uurtje rijden. Enthousiast vertelt ze over alle plannen die ze heeft.
Zelf zit ik met een dubbel gevoel achter het stuur. Ik gun haar als geen ander haar eigen levenservaringen, het gevoel van spannende, onbekende avonturen, het ervaren dat het uiteindelijk altijd goed is. Anderzijds is er mijn ervaring dat elke logeerpartij een minder fijne keerzijde kent.
Terwijl het zonnetje schijnt, de autoramen zijn opengedraaid, zingen we hard mee met de vrolijke muziek die op de radio klinkt. Het is zeker niet mijn de bedoeling de voorpret te bederven.

Herinneren
We rijden met een lekker vaartje op ons reisdoel af. Ik herinner mij ondertussen hoe onze dochter er fysiek aan toe was na afloop van de andere logeerpartijtjes: meestal ronduit belabberd.

Herinneringen aan een kind dat uitgeput thuiskomt en niet  meer verbonden is met zichzelf. Een kind dat na de logeerpartij nog een hoop herstelwerk te doen heeft, voordat ze weer lekker in haar velletje zit.  En herinneringen aan hoe ik als moeder uitgedaagd werd om heel alert te blijven. En om verbonden met mijzelf, mijn grenzen aan te blijven geven. Ik besef dat er na dit logeerpartijtje ook voor mij weer een uitdaging ligt.

Het is er allebei
Ik gun haar het plezier én heb zelf moeite met het andere stukje.
Ze spiegelt mij gigantisch en omdat ik mijzelf in haar herken vind ik het lastig met deze situatie om te gaan.De verwachtingsvolle blijdschap én de zorgen,  die gevoelens zijn er allebei tegelijkertijd. Ik probeer van beide niets te vinden, geen oordeel te hebben. Het er beide te laten zijn zonder het één belangrijker te vinden dan het ander. Ik heb inmiddels de ervaring dat dat met de jaren steeds beter gaat en richt mij daarom weer op het positieve deel van het logeren. Als moeder besluit ik nu wel de verantwoordelijkheid te nemen om de keerzijde van de medaille even kort onder de aandacht te brengen. Zodat het thema hooggevoelig zijn weer even in het bewustzijn van onze dochter komt, voordat ze straks het andere gezin binnenstapt.

Hooggevoelig zijn     
Hooggevoelig zijn hoort bij haar, ze weet het maar vindt het soms lastig te integreren in haar leven. Soms accepteert ze het en soms verzet ze zich ertegen. Dat is aan haar. Ik kan haar slechts begeleiden op haar weg: haar de ruimte geven om te ervaren  en om te mogen zijn wie ze is; haar grenzen aangeven zodat ze zich veilig kan voelen.  Ik wacht een natuurlijk moment af om ook die andere kant van het logeren te bespreken zonder dat ik afbreuk doe aan de vrolijke sfeer.

Voor jezelf zorgen
Hoe dichter we bij het logeeradres komen hoe rustiger het naast mij in de auto wordt. Als het journaal begint zet ik de radio uit. Er ontstaat een stilte, een natuurlijke ruimte om haar te vragen of ze al na heeft gedacht hoe ze voor zich zelf gaat zorgen. Bedenkelijk kijkt ze mij aan, met haar heldere ogen. Het is weer even stil. Ik laat het bij haar. Wacht tot zij verder gaat.
at doet ze. “O ja, het gaat daar wel anders dan thuis, hè mam?!”. In dit zeer hartelijke gezin wordt naar mijn idee niet zo bewust geleefd, veel vanuit het hoofd gehandeld en minder vanuit het gevoel, wat overigens prima is. Verder zijn er momenteel ook wat spanningen onderling.
Met mijn dochter heb ik het even over haar waarnemingsvermogen. Ze ziet snel iets in haar omgeving en neemt veel waar wat anderen niet opvalt. Zij beleeft de omgeving via haar zintuigen. We hebben het ook over haar inlevingsvermogen en over het aanvoelen van stemmingen en emoties van anderen.

Beschermen
Ze realiseert zich dat er een meisje in het gezin woont dat het niet makkelijk heeft. Ik ben opgelucht dat ze zelf vraagt: Mam, wat kan ik ook al weer doen als ik haar verdriet voel?
Het er even over kunnen praten maakt dat ze zich weer even bewust is van haar gevoeligheid. Dat is naar mijn idee de belangrijkste stap voor haar. De rest volgt in de praktijk en zal ze ervaren.
“Goed bij mijzelf blijven mam, daar ga ik op letten.” “Ik weet hoe ik dat kan doen.” “Mijzelf  en mijn auraveld opvullen met licht. En ik ga niet voor iedereen zorgen. Ik heb er zin in en ga lekker lol maken en ik zie wel hoe het gaat.” Zo is het.

Thuiskomst
Na vier dagen en drie nachtjes, een hoop lol, veel activiteiten en een innig afscheid stapt ze weer bij mij in de auto. Ze heeft een hoop te vertellen. Mijn houding is er vooral een van luisteren en voelen. Als ik haar na verloop van tijd vraag hoe ze zich voelt is ze zich daarvan bewust. “Moe mam, heel moe maar het was wel leuk!
Ik heb het volgehouden tot dinsdagochtend toen lukte het mij niet meer om bij mijzelf te blijven. Het is mij dit keer al best lang gelukt.” We kijken elkaar aan en glimlachen.

Vroeg naar bed.
Eenmaal thuis aangekomen, ploft ze neer op de bank. Een beetje hangen en nog wat eten. Ze is te moe om nog iets te ondernemen. Daarom neemt ze zelf de verantwoordelijkheid om vroeg te gaan slapen, iets wat ze al lastig vindt sinds haar dreumestijd. We hebben in de loop der jaren een hoop manieren uitgeprobeerd om het inslaap vallen te bevorderen. De meest favoriete manieren past ze toe.
Deze keer vraagt ze mij nog wel even of ik haar wil afstrijken als ze in bed ligt. Daarna doet ze wat ademhalingsoefeningen. Als ik een half uurtje later bij haar kom kijken merk ik dat het nog wel even kan gaan duren. Ze is onrustig en met haar aandacht vooral in haar hoofd. Vroeger zat ik lang aan haar bed. Nu ze ouder is geworden geef ik haar steeds meer verantwoordelijkheid om zonder andermans hulp in verbinding te komen met zichzelf. Ik vertrouw erop dat ze om hulp komt vragen, als het haar zelf niet lukt.

Houvast
En dat doet ze. Als mijn partner en ik ook al in bed liggen, horen we getrippel op de overloop. Voorzichtig steekt ze haar hoofd om het hoekje. “ Ik ga nog even lezen. Het slapen lukt echt niet, ik blijf maar denken.” “Wil je écht nog lezen?” vraag ik haar. “Nee eigenlijk wil ik slapen!”, zegt ze gefrustreerd. We nodigen haar uit even bij ons te komen liggen en ze kruipt tussen ons in. Ik masseer nog even stevig haar benen en voeten. Haar voeten zijn klam. Het lukt langzaam om in haar lichaam te zakken met haar aandacht en ze durft nu echt te gaan voelen. Ze komt haar vermoeidheid tegen. Het voelen dat ze zichzelf niet trouw is geweest maakt haar verdrietig.

Haar ademhaling wordt dieper, haar benen beginnen te trekken, er komen nog wat tranen en daarna wordt ze steeds rustiger. Hand in hand vallen we in slaap. Nog even, voor ik wegdommel, denk ik aan het schilderij dat in onze kamer hangt. Het schilderij heeft als naam ‘Houvast’. Houvast om dat aan te gaan wat lastig is, zodat we kunnen groeien. Volgende keer gaat ze lekker weer logeren en ik neem mij voor erop te vertrouwen dat het steeds makkelijker wordt. Voor haar én voor mij.

4 augustus 2014


Dit was een tekst over Spiegelkinderen
Ontwerp: Ineke Keesom • Realisatie: Numaga-Design, Nijmegen.